Hauptquelle · Pfälzisches Wb.
Schüppe2 f.
Schüppe 2 f. : 1. a. 'Schaufel', Schipp (šib), Pl. Schippe (šibə) [verbr., Müller Dietschw 64 Schneckenburger 28 Lambert Penns 133 PSA 85 Krämer Gal 185, auch Don Buch Rußl], Schepp (šeb) [IB-Ensh ( Glass 101)], Dim. Schippche, Pl. Schippcheʳ [KU-Schmittw/O, WPf NPf]; Zs.: Pflug(s)-, Gramm-, Feuer-, Kohlenschüppe ; drei Schippe Grund uf de Sarch (uf die Lad) schmeiße (bei der Beerdigung) [Land, PS-Geisbg]; e Sch. voll Grund mitgewwe, dass. [ NW-Kallstdt ]. Mer braucht gewiß sich net zu schämme, / mol jemand uff die Schibb zu nemme [ Wilms Land und Lewe 93]. RA.: änner uf die Sch. nemme 'jemand…