Hauptquelle · Pfälzisches Wb.
Schlottel m.
Schlottel m. : ' lässiger, nachlässiger, träger, unsteter Mensch ', Schlottel (šlodəl) [Lu'haf], Schloʳl (šloʳl) [ FR-Hettldh ], Schlulel [ GH-Hatzbühl ], Schlodel [ Klein Prov. 122]; Zs.: PfWB Hoppschlottel . De Wein hott se mit so'me Schlood'l verlumbt, / Der schafft in de Kohle im Haafe [ Glückstein 43].