Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
schînbære adj.
1. leuchtend, glänzend. ein sterne alsô schînbâre Erlös. 3264.
2. sichtbar, offenbar. durch ein schînbâre nôt En. 45, 17. an dem krâme was harte schînbære, daʒ den boten liep wære Lanz. 8549. daʒ ist wol schînbær dar an Mai 186,25. ir herzeswære wart sô schînebære under ir beider ougen Trist. 14344. vgl. Albr. 27,162. krone 297. c. Clos. chron. 11.