Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
satulôn sw. v.
sw. v., mhd. satel(e)n, nhd. satteln; mnd. sādelen, mnl. sadelen; ae. sadolian; an. sǫðla. — Graff VI,167.
satal-: 3. sg. prt. ota Gl 2,313,43 (Rb); 3. sg. conj. prt. -oti 1,293,6 (Jb-Rd); gi-: part. prt. acc. PL. n. -otiv 2,659,34; ge-satilotin: acc. sg. m.? (s. unten 2b) 533,10 (Florenz XVI.5, 12. Jh.). 1) (ein Reittier) satteln: sataloti streuuiti [dixi ... ei ... ut] sterneret [mihi asinum, 2. Reg. 19,26] Gl 1,293,6; — Vok.-Übers. für sternere (Kontextbed. ‘niederstrecken’): satalota [(Jesus) sola hac voce ... omnes in terram] stravit [Greg., Hom. I,18 p. 1509] Gl 2,313,43. 2) im Part. Praet.: a) (mit einer Reitdecke) bedeckt: gisatalotiv [(Latinus) omnibus ... Teucris iubet ordine duci] instratos [ostro alipedes (Pferde) pictisque tapetis, Verg., A. VII,277] Gl 2,659,34 (Neutr. wegen des mitgedachten Bezugsnomens [h]ros st. n.); b) voll aufgezäumt, verziert: gesatilotin [(Superbia) inter utramque aciem supereminet et] phaleratum (Glosse: ornatum, vgl. PL 60) [circumflectit equum, Prud., Psych. 195] Gl 2,533,10 (ahd. Mask. -in aus -an abgeschwächt u. (gegen ahd. [h]ros st. n.) dem lat. Genus nachempfunden?).
Vgl. gisetilen.