Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
saga³
saga¹AWB f. ō(n)-St., in Gl. ab dem 10. Jh.: ‚Säge; serra‘ (mhd. sage st./sw.f. ‚Säge‘, nhd. dial. schweiz. sagen f. ‚Säge‘ [Schweiz. Id. 423 ff.], tirol. są̂gε, są̂g f. ‚Säge, Sägewerk‘ [Schatz, Wb. d. tirol. Mdaa. 2, 498], bair. sag f. ‚Säge‘ [Schmeller, Bayer. Wb.² 2, 235], westf. sâge f. ‚dss.‘ [Woeste, Wb. d. westf. Mda. 222], ndsächs. sāge f., auch m. ‚Säge, Sichel, altes, abgenutztes, stumpfes Messer‘ [Jungandreas, Ndsächs. Wb. 10, 416], hamb. saag, zo:χ f. ‚dss.‘ [Hamb. Wb. 4, 1]; as. saga f. ‚Säge‘, mndd. sāge f. ‚Säge‘; mndl. sage f. ‚Säge‘; ae. sagu f. ‚Säge‘; aisl. sǫg f. ‚Säge‘ …