Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rûna st. f.
st. f., mhd. rûne; as. rūna, mnl. rune, ruun; ae. rún; an. rún; got. rûna; vgl. mnd. rûn m. — Graff II,523.
run-: nom. sg. -a Gl 1,210,20 (R). 251,11 (KRa, s. Gl 5,88,39); acc. sg. -a 2,301,45 (M). 1) etwas Geheimes, Geheimnis: runa mysterium Gl 1,210,20 (girûni K, girâti KRa); — hierher auch: in rûna im Geheimen (?): in runa [omnis quippe peccator dum culpam suam intra conscientiam abscondit,] introrsum (Hs. -us) [latet, in suis penetralibus occultatur, Greg., Hom. II,26 p. 1556] Gl 2,301,45 (freie Wiedergabe von lat. introrsum ‘inwendig, im Inneren’ (?); vgl. in giriuno). 2) Geflüster (?): runa zuuiuli edho zuuizuki susurrio sententiosus (Hs. sineciosus) vel bilinguis [vgl. Gl. Lat. V,SU 129] Gl 1,251,11 (rûnâri RRδ; zur Wiedergabe von susurrium ‘Geflüster’ statt susurr(i)o ‘Flüsterer’, zur Umdeutung von urspr. sententiosus ‘voller Gedanken, gedankenreich’ bzw. ‘verleumderisch’ in lat. sine ‘ohne’ u. lat. scire ‘wissen’ sowie zur Übers. von bilinguis ‘doppelzüngig’ im Sinne von ‘doppelsinnig’ vgl. Splett, Stud. S. 372 f.).
Komp. helli-, tôdrûna; Abl. girûni; rûnên; vgl. alrûna, giûfrûnen.
Vgl. Wesche, Zauber S. 45—51, Morris, Beitr. 107,344—358, Seebold, in: Germanic Dialects S. 525—583, RGA 25,571 ff. u. 525 ff., Lipp, in: Festschr. Lühr S. 239—256.