Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rûnâri st. m.
st. m., mhd. rûnære, nhd. rauner; mnd. rûner, mnl. ru(y)ner(e); ae. rúnere. — Graff II,526.
run-: nom. sg. -ari Gl 1,251,11 (RRδ). 542,40 (Rb); -are 3,288,45 (SH b). 345,17 (SH g, 3 Hss.); -ere 187,40 (SH B). 257,47 (SH a2); -er 1,566,45 (M). 3,142,16 (SH A); dat. sg. -are 1,538,27 (M, 2 Hss.); nom. pl. -are 607,26 (M, 3 Hss.); -arę 620,28 (Rb; für -ae (?), vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 198 Anm. 4). — ravns: nom. sg. oder pl. Gl 1,757,17 (clm 14745, 14. Jh.; lat. pl.).
Verschrieben: rumere: nom. sg. Gl 3,142,16 (vgl. Hbr. II,562,2; SH A, -v-; rvinere Steinm., ebenso Gl.-Wortsch. 8,20). 17 (vgl. Hbr. I,296,372 Anm.; SH A, nach Hbr. a. a. O. -e- aus i korr.; rumire Steinm.).
einer, der bewußt leise, mit verhaltener Stimme spricht, (Ein-)Flüsterer: a) allgem.: runari susurro Gl 1,251,11 (KRa rûna). runer susurro a sono locutionis vel mussitator [Hbr. I,296,371] 3,142,16 (3 Hss. rûnezzâri). susurro (Hs. susuro) musitor [Hbr. II,23,445] 187,40 (1 Hs. rûnezzâri). susurro, -nis [Hbr. II,476,313] 257,47 (1 Hs. rûnezzâri). 288,45 (2 Hss. rûnezzâri). 345,17; b) einer, der murrt, aufbegehrt: runare susurrone [subtracto, iurgia conquiescent, Prov. 26,20] Gl 1,538,27 (6 Hss. rûnezzâri). 542,40 (Steinm. z. St. erwägt auch die Zuweisung zu lat. susurronis in Prov. 26,22). runer [non appelleris] susurro (Hs. susurrio) [, et lingua tua ne capiaris, Eccli. 5,16] 566,45 (5 Hss. rûnezzâri). runare [scient errantes spiritu intellectum, et] mussitatores [discent legem, Is. 29,24] 607,26 (6 Hss. rûnezzâri). 620,28. ravner [tradidit illos (diejenigen, die ihn verschmähten) deus in reprobum sensum: ut faciant ea, quae non conveniunt, repletos omni iniquitate, malitia ...] susurrones [, detractores, deo odibiles, Rom. 1,29] 757,17 (4 Hss. rûnezzâri, 1 Hs. rûnilâri).
Vgl. hellirûnâri.