Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
rûna st. f.
rûna st. f. , mhd. rûne; as. rūna, mnl. rune, ruun; ae. rún; an. rún; got. rûna; vgl. mnd. rûn m. — Graff II,523. run-: nom. sg. -a Gl 1,210,20 ( R ). 251,11 ( KRa, s. Gl 5,88,39); acc. sg. -a 2,301,45 ( M ). 1) etwas Geheimes, Geheimnis: runa mysterium Gl 1,210,20 (girûni K, girâti KRa ); — hierher auch: in rûna im Geheimen ( ? ) : in runa [ omnis quippe peccator dum culpam suam intra conscientiam abscondit, ] introrsum ( Hs. -us ) [ latet, in suis penetralibus occultatur , Greg., Hom. II,26 p. 1556 ] Gl 2,301,45 ( freie Wiedergabe von lat. introrsum ‘ inwendig, im Inneren ’ ( ? ) ; vgl. in g…