Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
rôstîsa(r)n st. n.
st. n., mhd. rôstîsen; as. rôstīsarn (s. u.), mnl. roostiser. — Graff I,489.
rost-isarn: nom. sg. Gl 3,633,43 (-a- aus Korr.); nom. PL. 4,202,14 (sem. Trev.); acc. pl. 3,657,14; -isaren: nom. sg. (oder dat.) 633,43/44 (clm 14584, 13. Jh.; -e- aus Korr.). rost-is-an: nom. sg. Gl 1,280,44 (Jb-Rd). 3,193,61 (SH B). 633,44. 635,15. 636,25; -en: dass. 158,3 (SH A, 2 Hss.). 193,62 (SH B). 4,185,1 (getrennt geschr.). Hbr. I,344,436 (SH A); dat. pl. -]en Gl 2,479,56 (lat. acc.); acc. pl. -] Mayer, Glossen S. 26,7; -in: nom. sg. Gl 3,158,4 (SH A). 678,12. 4,50,9 (Sal. a1; getrennt geschr.). Meineke, Ahd. S. 29,144 (Sal. a1; getrennt geschr.); -hisen: dass. Gl 3,158,3/4 (SH A, Trier 31, 12. Jh.). — rost-eisen: nom. sg. Gl 4,185,1 (Wien 1325, 14. Jh.).
Rost, Metallgitter: a) Bratrost: rostisan craticulam (Hs. graticula) [-que in modum retis aeneam, Ex. 27,4] Gl 1,280,44 (zu craticula, -um, gr- vgl. Mlat. Wb. II,1985,33). rostisen craticula 3,158,3 (im Abschn. De vasis coquinariis). 633,43. 636,25 (danach cheilla vatillum). 657,14 (craticulas). 678,12 (danach rine cacava; im Abschn. De fabrica et ad eam pertinentibus). 4,50,9 (5 Hss. rôst). 185,1. Meineke, Ahd. S. 29,144. rostisan vel scarusan (l. scartisan, Anm.; 1 Hs. nur rostisen) craticula Gl 3,193,61 (im Abschn. De ferramentis). rostisan craticulum (vgl. Mlat. Wb. a. a. O.) 635,15 (danach parta dolatura). harsta rostisarn frigilaria 4,202,14. rostisen vel schartisen craticula Hbr. I,344,436 (im Abschn. De vasis coquinariis); b) Rost als Folterinstrument: rostisenen, dazu Randgl. genus tormenti [seu foret praebenda cervix ad bipennem publicam, verberum post vim crepantum, post] catastas (Glosse: genus tormenti, id est lecti ferrei quibus impositi martyres, ignis supponebatur, vgl. PL 60) [igneas, Prud., P. Calag. (I) 56] Gl 2,479,56 (vgl. Kölling, Stud. S. 95,74; zur Iso-Gl. vgl. ebda. S. 210). rostisen catastas igneas [ebda.] Mayer, Glossen S. 26,7 (vgl. Amsterd. Beitr. 11,32).
Vgl. Heyne, Hausalt. 1,243.