Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
riuweclîch adj. adv.
riuweclîch adj. riuweclîche adv. traurig, bekümmert, betrübt; voll reue. wir leiten riuweclîche jugent Iw. 234. ir vil jæmerlîche tage, die si mit riuweclîcher klage heten gehabt wol zehen jâr Wigal. 9333. vil riuweclîche ir klage was Barl. 45,31. an riuweclîcher buoʒe das. 109,13. dô rief er mit rûweclîcheme herzen myst. 140,3. — die vil riuwiclîche ir grôʒen sünde sêre klagent Barl. 89,14. den nu vil riuweclîche ir gemüete stuont Walth. 124,19. vil riuweclîche er dô sprach Boner. 50,50.