Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
RIUCHE stv.
RIUCHE ROUCH RUCHEN GEROCHEN stv. vgl. Graff 2,436. zu lat. rogus . 1. rauche, dampfe, dunste; als dunst emporsteigen. mîn küche riuchet selten Parz. 485,7. des herren küche, dünket mich, ein vil lützel riuchet Helbl. 15,385. dô sâhens in dem schiffe noch riechen daʒ bluot Nib. Z. 239, 2 2 . man sach die heide riechen von des bluotes dampfe troj. bl. 80. — übertragen: daʒ guot machet mengen gouch, von im tempfet sunden rouch und tuot die sêle sieche; hôrint, waʒ ouch rieche von des rîchin guote: er muoʒ etc. Mart. im leseb. 763,23. einen siechen, ûʒ dem der âtem kûme rouch Servat. 3212. sô ist…