Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
risôn sw. v.
sw. v. — Graff II,541.
risota: 3. sg. prt. Gl 2,666,50 (clm 18059, Gll. 11. Jh.?).
jmdm. (von oben herab) mit etw. drohen: risota [ille (ein Kentaur als Zeichen am Schiff) instat aquae saxumque undis immane] minatur [arduus, Verg., A. X,196] (zur Konstr. von minari mit Akk. d. Sache vgl. Koch, Verg.-Wb. S. 201).