Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
risôn sw. v.
risôn sw. v. — Graff II,541. risota: 3. sg. prt. Gl 2,666,50 ( clm 18059, Gll. 11. Jh.? ). jmdm. ( von oben herab ) mit etw. drohen: risota [ ille ( ein Kentaur als Zeichen am Schiff ) instat aquae saxumque undis immane ] minatur [ arduus, Verg., A. X,196 ] ( zur Konstr. von minari mit Akk. d. Sache vgl. Koch, Verg.-Wb. S. 201 ).