Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ribilôn sw. v.
sw. v., revolon as. sw. v., mhd. revelen; mnd. rēfelen, rēvelen.
ke-ribelta: part. prt. acc. pl. m. Thoma, Glossen S. 28,3 (anders Gl.-Wortsch. 7,397 s. vv. ribelen u. giribelen sw. v.). — ge-riuilot: part. prt. Gl 2,704,16 (Paris Lat. 9344, Gll. 10./11. u. 11. Jh.; zum mfrk. Lautstand vgl. Bergmann, Mfrk. Glossen S. 114; anders Raven 2,121 s. v. rifilon).
reuolon: 1. sg. Gl 4,208,49 (sem. Trev.).
(etw.) erneuern, erhalten, ausbessern: a) vom Bienenbestand: geriuilot sarcitus ut sarcita tecta (Randgl.) [zu: quo magis exhaustae fuerint, hoc acrius omnes incumbent generis lapsi] sarcire [ruinas, complebuntque foros et floribus horrea texent, Verg., G. IV,249] Gl 2,704,16 (vgl. z. St. Koch, Verg.-Wb. S. 288); b) von Weinschläuchen: keribelta [callide cogitantes tulerunt sibi cibaria, saccos veteres asinis imponentes, et utres vinarios scissos atque] consutos [Jos. 9,4] Thoma, Glossen S. 28,3; c) Glossenwort: reuolon sarcino (vgl. DML XV,2935c) Gl 4,208,49 (danach reuolari sartor).
Abl. revolari as.; vgl. reft, reibôn.