Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
reft st. m.
st. m.; ae. rift n.; an. ript f.; vgl. mnd. rēfen, rēven sw. v.; vgl. Pfeifer, Et. Wb.2 S. 1098 s. v. reffen. — Graff II,500.
reft: nom. sg. Gl 1,253,20 (R).
Kleidungsstück, Tuch (?): reft stigma (sc. stemma) ornamenta regalis (zu stemma ‘Kranz’ vgl. Georges, Handwb.11 2,2793); zur unsicheren Bed. vgl. Splett, Sam.Stud. S. 138.
Komp. bein-, kniureft; vgl. wágrift ae., ribilôn.
Vgl. Heyne, Hausalt. 3,253 f.