Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
beinreft st. m.
st. m.; vgl. ae. bánrift n.; an. ript f., ripti n.; vgl. auch got. skauda-raip n. Zum Mask. vgl. Is., Et. xix, 23,4: renones ... quos vulgo reptos vocant. — Graff II, 500 s. v. pein-refta.
pein-refta: nom. pl. Gl 1,665,20 (Rf); verschrieben: -rehfta: dass. 15 (ebda.).
Beinkleid, Hose, gebraucht für die weite Pluderhose der Perser: peinrefta [congregati satrapae ... contemplabantur viros illos (die drei Männer im Feuerofen), quoniam ...] saraballa [eorum non fuissent immutata, Dan. 3,94] Gl 1,665,20. tibarii 15. tibarii fehlt in der Vulg., nach Steinm. vielleicht Glosse zu braccis, Dan. 3,21: viri illi (Sadrach, Mesach und Abed-Nego) vincti cum braccis suis ..., et vestibus missi sunt in medium fornacis ignis ardentis, oder ist es verstümmelt aus tibialis?, vgl. ae. bánrift tibialis, Bosw.-T. 1,68, Suppl. 62.
Vgl. Diefb. Gl. 582c, Pok. S. 858; Kauffmann, ZfdPhil. 40,387.