Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
râtâri st. m.
st. m., mhd. râtære, râter, nhd. rater; mnd. râder, mnl. rader; afries. rēder; ae. rǽdere. — Graff II,467.
ratiri: acc. sg. Gl 1,407,6 (Sg 292, 11. Jh., Carlsr. S. Petri, 11. Jh.) = Wa 75,34.
Durch Rasur getilgt, unsicher: ratari: acc. sg. Gl 2,762 Anm. 3 (clm 19162, Gll. 10. Jh.?).
jmd., der etw. zu deuten versucht: ratiri [si incredulus es, lege Graecos codices ... et confer cum bis opusculis: et ubicumque inter se videris discrepare, interroga quemlibet Hebraeorum, cum magis accomodare debeas fidem: et si nostra firmaverit, puto quod eum (Hebraicum) non aestimes] coniectorem [, ut in eodem loco mecum similiter divinarit, Reg., Prol. S. XIII] Gl 1,407,6 = Wa 75,34; — durch Rasur getilgt, unsicher: ratari [numquid nam nostis me tam idoneum] dissertorem [, ut saltem minimum ex dominicis mandatis valeam solvere et quoslibet instruere auditores, Sermo in Nicol.] Gl 2,762 Anm. 3 (das vorausgehende attrib. Adj. idoneus ist glossiert mit quvsken, vgl. Ahd. Wb. 5,550 s. v. kûski adj. ‘bedachtsam, besonnen’).
Komp. troumrâtâri.