Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
râtâri st. m.
râtâri st. m. , mhd. râtære, râter, nhd. rater; mnd. râder, mnl. rader; afries. rēder; ae. rǽdere. — Graff II,467. ratiri: acc. sg. Gl 1,407,6 ( Sg 292, 11. Jh., Carlsr. S. Petri , 11. Jh. ) = Wa 75,34. Durch Rasur getilgt, unsicher: ratari: acc. sg. Gl 2,762 Anm. 3 ( clm 19162, Gll. 10. Jh.? ). jmd., der etw. zu deuten versucht: ratiri [ si incredulus es, lege Graecos codices ... et confer cum bis opusculis : et ubicumque inter se videris discrepare, interroga quemlibet Hebraeorum, cum magis accomodare debeas fidem: et si nostra firmaverit, puto quod eum ( Hebraicum ) non aestimes ] coniector…