Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
râsôn sw. v.
sw. v.; afries. rēsia; vgl. ae. rǽs f. ‘Rat’ (zur Bildg. vgl. Kluge, Stammb.3 § 140 b).
ras-: 1. sg. -on Gl 2,67,23 (Wallerst. I. 2. Lat. 4° 3, Gll. 10. Jh.?). Beitr. 73,236,36; 2. sg. -os 55 (beide mus. Brit. Harl. 3095, 10. Jh.).
etw. vermuten, glauben: rason [verum altius perscrutemur: nescio quid abesse] coniecto [Boeth., De []cons. 1,6 p. 21,16] Gl 2,67,23. rason coniecto (existimo) [ebda.] Beitr. 73,236,36. rasos [quam multos esse] coniectas (conicis putas) [qui sese caelo proximos arbitrentur, si de fortunae tuae reliquiis pars eis minima contingat? ebda. 2,4 p. 33,54] 55.
Vgl. râtan.