Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
racho
Jh.s in Gl.: ‚Rachen, Kehle, Kehldeckel, Schlund;
faux, gula, palatium, rumen, sublinguium‘
〈Var.: hr-, br-; -â-; -h-, -cch-; -ch, -gh; -io, -e〉. –
Mhd. rache sw.m. ‚Rachen‘‚ frühnhd. rache(n)
m. ‚dss.‘, nhd. Rachen m. ‚hinterer Teil der
Mundhöhle, Schlund‘.