Eintrag · Köbler Mhd. Wörterbuch
rīfe Adj.
rīfe , Adj.
- nhd.
- reif
- ÜG.:
- lat. maturus Gl
- Hw.:
- s. rīf; vgl. mnd. rīpe (3)
- Q.:
- Will (1060-1065), RAlex (1220-1250), RWchr, Parad, EvB (FB rīfe), Gl, Köditz, MarLegPass, NvJer, PassI/II
- E.:
- ahd. rīfi* 19, Adj., reif; s. germ. *reipa-, *reipaz, Adj., reif; s. germ. reipja-, *reipjaz, Adj., reif; s. idg. *reib-, *h₁reib-, V., reißen, ernten, Pokorny 858?; vgl. idg. *rei- (1), *Hrei-?, V., reißen, ritzen, schneiden, Pokorny 857
- W.:
- nhd. reif, Adj., reif, DW 14, 624
- L.:
- Lexer 168b (rīfe), LexerHW 2, 428 (rîfe), Benecke/Müller/Zarncke II/1, 701a (rîfe)