Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
querna st. f.
st. f., as. querna (s. u.), mnd. mnl. querne, nd. dial. schlesw.-holst. quern m. Mensing 4,13 f., meckl. quer(ne) f. Woss.-Teuch. 5,710 f.; afries. quern; ae. cweorn (vgl. Sievers-Brunner, Ae. Gr. § 274 Anm. 1); an. kvern. — Graff IV,680.
kuerna: nom. sg. Gl 3,167,4 (SH A, Darmst. 6, 12. Jh.); [quernon: dat. pl. Wa 42,31. 33 (beide Freckh., Hs. M, 10./11. Jh.)]. 1) handgetriebene Mühle zum Mahlen von Getreide (für den Hausgebrauch): kuerna mola a rotunditate, ut mala [Hbr. I,368,373] Gl 3,167,4. [2) Getreidemühle (als Gebäude): in festiuitate sancti Michahelis ... then maleren . VI modios auene te than quernon endi fier modios gerston fan themo necessario Wa 42,31, ähnl. 33 (nach As. Hwb. S. 227 zu 1, doch vgl. Schlerath, Ahd. II,935).]
Vgl. quirn.
Vgl. RGA 20,281. 291 ff., Heyne, Hausalt. 2,261.