Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ôrfingar st. m.
st. m., mhd. ôrvinger, nhd. ohrfinger; ae. éar(e)finger (vgl. auch Bosw.-T., Suppl. S. 171). — Graff III,528.
Alle Belege im Nom. Sing.
or-finger: Gl 3,72,12 (SH A, 6 Hss., 5 -v-, 2 -gs, 1 Hs. — u-). 178,20 (SH B). 362,60 (Jd; -u-). 439,18 (-gs). Hbr. I,130,199 (SH A).
kleiner Finger (vgl. Mlat. Wb. I,1251 u. Riecke, Med. Fachspr. 2,205): orvinger auricularis quod eo aurem scalpimus [Hbr. I,130,199] Gl 3,72,12 (im Abschn. De membris hominis). Hbr. I,130,199. orfinger auricularis, ipse est et minimus [Hbr. II,6,89/90] Gl 3,178,20 (im Abschn. De homine et eius membris). oruinger auricularis 362,60. 439,18.