Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ôrfingar st. m.
ôrfingar st. m. , mhd. ôrvinger, nhd. ohrfinger; ae. éar(e)finger ( vgl. auch Bosw.-T., Suppl. S. 171 ). — Graff III,528. Alle Belege im Nom. Sing. or-finger: Gl 3,72,12 ( SH A, 6 Hss., 5 -v-, 2 -g s , 1 Hs. — u-). 178,20 ( SH B ). 362,60 ( Jd; -u-). 439,18 (-g s ). Hbr. I,130,199 ( SH A ). kleiner Finger ( vgl. Mlat. Wb. I,1251 u. Riecke, Med. Fachspr. 2,205 ) : orvinger auricularis quod eo aurem scalpimus [ Hbr. I,130,199 ] Gl 3,72,12 ( im Abschn. De membris hominis ). Hbr. I,130,199. orfinger auricularis , ipse est et minimus [ Hbr. II,6,89/90 ] Gl 3,178,20 ( im Abschn. De homine et eius me…