Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ôdlîh adj.
adj.; vgl. mnl. odelijc, ae. éaðelíc. — Graff I,150.
aod-lih: Grdf. Gl 1,136,18 (Pa). 137,18 (R); oht-: dass. ebda. (K).
ot-lih: Grdf. Gl 1,140,17 (Ra); -lihhero: comp. nom. sg. m. F 14,14. 1) geneigt, gefällig, willfährig: haerhaft aodlih exorabilis facilis Gl 1,136,18 (Splett, Stud. 205 rechnet mit kontextwidriger Übers. als ‘leicht’). aodlih ł sanftlih facilis 137,18. otlih facilitas 140,17 (Ra, ôdî1 PaK, semftida R; lat. Subst. durch ahd. Adj. übersetzt). 2) (sozial) niedrigstehend, substant. (Gegensatz [h]lûttar 5b ‘vornehm’, vgl. Ahd. Wb. 5,1453 u. Matzel, Unters. S. 327): ibu auuar in aftrun steti (auf einem schlechteren Platz) gasizzis enti quuimit dir otlihhero quidit daer dih za demo nahtmuose ladota sizzi noh hohoro baz si autem in loco inferiori accubueris, et supervenerit humilior te, dicit qui te ad caenam vocavit: accede adhuc superius F 14,14.
Abl. ôdlîhho; vgl. unôdlîh.