Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
obanentîg adj.
adj.; zur Bildg. vgl. Grimm, Dt. Gr. 2,720 u. Wilm., Gr. 22 § 383,2. — Graff I,80.
opanentig-: dat. sg. m. -emo Gl 4,223,5 (clm 19410, 9. Jh.); gen. pl. -ero 2,644,52 (lat. gen. sg. m.). — oban-entic: Grdf. T 209,1 = T Fragm. S. 290,4; obanentig: dass. S 62,15 (2; Markbeschr.). O 2,8,36. 5,17,40 (PV); gen. sg. m.? -]en Gl 2,79,43 (vgl. Beitr. 73,199; -gen); acc. sg. f. -]a T 15,4.
oban-antig: Grdf. O 5,17,40 (F); oben-: dass. Gl 5,17,57.
opanontic: Grdf. Gl 1,65,38 (R). 82,12 (Ra). 158,40 (Pa). 4,6,44 (Jc); opanontig-: dat. sg. m. (oder n.?) -emu 2,350,14 (Ja; -mu über -ge geschr.); dat. pl. -em 1,108,31 (Pa); opanondic: Grdf. 158,40 (K); oponontiges: gen. sg. m. H 6,5,2. — obanontikem: dat. pl. Gl 1,620,6 (Rb).
Verschrieben: obintinc: Grdf. Gl 2,487,42 (Sg 134, Gll. 10. Jh.; im Gl.-Wortsch. 7,160 als obanenting st. m. angesetzt); wohl auch: demopinintingin: dat. sg. n. (oder m.) 3,22 (clm 330, Hs. 9. Jh.; l. demopinintigin, Steinm.).
obenentigen Np 45,3, Konjektur der Ausg. Piper zu obenehtigen (Hs. R = S. XXIII,15/16), s. obanahtîg. 1) an höchster Stelle gelegen, ganz oben (an etw.) befindlich: a) attribut.: demo opinintingin [caesaries incompta riget, quae crine] supino [stringitur, ut refugo careat frons nuda capillo, Av., Poem. lib. 203] Gl 2,3,22. obanentigen [si vis celsi iura tonantis pura sollers cernere mente, aspice] summi [culmina caeli, Boeth., Cons. 4,6 p. 115,3] 79,43 (vgl. Beitr. 73,199). opanentigero [pastor Aristaeus ... ad] extremi (vgl. id est summi, Serv.) [sacrum caput adstitit amnis multa querens, Verg., G. IV,319] 644,52. consignatus idem locus undique his terminis ... inde in Lutibrunnon, inde in obanentig Uuinessol, inde in obanentig Uuinestal, inde in den burguueg, in Otitales houbit, deinde in thie michilun buochun S 62,15. du herro almahtigo kahalt oponontiges firstes tu Sabaoth omnipotens, osanna summi culminis H 6,5,2. tho nam inan ther diuual in thie heilagun burg inti gisazta inan ubar obanentiga thekki thes tempales tunc assumit eum diabolus in sanctam civitatem et statuit eum supra pinnaculum templi T 15,4; obanentîg himil Zenit: in opanentigemo himile in centro Gl 4,223,5; — hierher wohl auch (vgl. Krotz S. 393 f.; oder als getrennte Übers. aufzufassen u. dann zu b?): enti uuazaro opanontic crepidini [summitas riparum, CGL IV,494,4] Gl 4,6,44; b) substant.: oberstes Ende (von etw.), höchster Punkt, Scheitel: opanontic summitas Gl 1,65,38. 82,12. fona scaitilun fona opanontigem de vertice de summitate 108,31. opanontic scaitila glovo vertex 158,40 (zur Glossierung vom Interpretament her vgl. Splett, Stud. S. 234). in obanontikem [quinque (sc. Oliven) in] cacuminibus [Is. 17,6] 620,6. obintinc apicem [deinceps ardui montis petit, Prud., H. ieiun. (VII) 136] 2,487,42. thaz (die Gefäße zu füllen) datun sie giwurtig unz in obanentig [vgl. impleverunt eas usque ad summum, Joh. 2,7] O 2,8,36. kapfetun sie (die Jünger) lango ... mit hanton oba then ougon ... irluagatun nan (den zum Himmel auffahrenden Christus) kumo ...; thar wolkono obanentig ist, thar sahun sie nan nahist [vgl. cumque intuerentur in coelum euntem illum, Acta 1,10] 5,17,40; c) in adverbiellen Fügungen: oben: prast fone obenantig unzen nidenantig [velum templi] scissum est [in duas partes] a summo usque deorsum [Matth. 27,51] Gl 5,17,57, z. gl. St. lahan thes tempales zislizzan uuas in zuei teil fon obanentic zunzan nidar T 209,1 = T Fragm. S. 290,4. 2) an Würde höchster, erhabenster: opanontigemu [nunc ego] supremi (Hs. supp-) [mandata dei temnenda peregi, Juv. 1,73] Gl 2,350,14.
Abl. obanentîga, ?obanentîgi, obanentigî; ?obanentîgo.
Vgl. obanahtîg.