Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
nuomen sw. v.
sw. v., mhd. nuomen; mnd. nmen, mnl. noemen.
gi-nomit: part. prt. Gl 1,646,50 (M, clm 13002, 12. Jh., clm 17403, 13. Jh.; zu seltenem -o- für uo in jüngeren bair. Hss. vgl. Schatz, Abair. Gr. § 8d, oder -o- nach lat. Vorbild oder verschr.?).
nur im Part Praet.: berühmt: ginomit [congregabo eos adversum te in circuitu ... omnes filios Assyriorum ... duces, et magistratus universos, principes principum, et] nominatos [ascensores equorum, Ez. 23,23] (5 Hss. irnamôt, 1 Hs. nemnen).
Vgl. ginuomidi.