Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
muotluba st. f.
st. f.; ae. módlufu. — Graff II,57.
mot-luba: nom. sg.? Gl 2,146,52 (Frankf. 64, 9. Jh.; oder Dat. mit -a für -u? Vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 207 Anm. 5).
Leidenschaft, Eifer: motluba [si quis superbiae usus] affectu [conventus abominatur, qui ad confessiones martyrum celebrantur, et ministeria, quae in eis fiunt, simul cum eorum memoriis execratur, anathema sit, Conc. Gangr. LXXVIII p. 124].