Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
muntman st. m.
st. m., mhd. muntman, frühnhd. mundmann (vgl. DRWb. 9,989—992). — Graff II,741.
munt-man: nom. sg. Gl 4,216,37 (2 Hss., 1 Hs. -v-). NpNpw 40,10. 1) Schutzbefohlener: (Jesus:) Iudas min muntman . daz chit der mih chusta . ze demo ih mih fersah ... der mit mir az homo pacis meae in quo sperabam qui edebat panes meos NpNpw 40,10. 2) Schutzherr (? vgl. Voetz, Komp. S. 196 f. 198 u. DRWb. 9,992 s. v. mundmann II): muntman mundibordus Gl 4,216,37.