Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
morna sw. f.
morna sw. f. ; vgl. an. morn ( vgl. Fritzner 2,734 ). — Graff II,860. morn-: nom. sg. -a Gl 1,543,18 ( Ja ). 4,331,41 ( fragm. S. Emm., Hs. 9. Jh. ); dat. sg. -un 1,284,12 ( Jb-Rd ). 2,764,6 ( clm 14747,9. Jh. ). Kummer, Betrübnis: mornun [ si tuleritis et istum ... deducetis canos meos cum ] maerore ( tristitia ) [ ad inferos, Gen. 44,29 ] Gl 1,284,12. morna [ filius sapiens laetificat patrem: filius vero stultus ] maestitia [ est matris suae, Prov. 10,1 ] 543,18. foramundun mornun ganeizte advocati maerore confecti ( Hs. ter- ) [ reversi sunt domos, Pass. Sim. et Judae p. 536,25 ] 2,764,6. m…