Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
mittiferahên sw. v.
sw. v.; zur Erwägung eines ên-Verbs vgl. Schatz, Germ. S. 364. — Graff III,683.
mitti-verehet: 3. sg. Gl 1,504,10 (M, clm 18140, 11. Jh., clm 19440, 10./11., 1 Hs. -&; zu -et für das ên-Verb vgl. in denselben Hss. Gl 1,501,63. 529,3 f.; lat. Passiv).
die Lebensmitte erreichen: mittiverehet [si numerus mensium eius] dimidietur [Job, 21,21] (3 Hss. gimittifer(a)hen, 1 Hs. gimitten).