Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mezzôn1 sw. v.
sw. v., mhd. meʒʒen; got. miton; vgl. afries. metigia, ae. met(e)gian, metian. — Graff II,901.
mezzost: 2. sg. Np 88,10; mez-: 1. sg. -on Gl 4,205,39; 3. sg. -ôt Nb 256,5 [201,21]. Np 139,9 (Hs. W1 = K.-T. 10,515,23/24); gi-messota: part. prt. Gl 2,544,74 (mus. Brit. Add. 34248, Gll. 11. Jh.; zu -ss- vgl. Franck, Afrk. Gr.2 § 99 Anm. 2).
mezonto Gl 2,438,29 s. ?mezzanto. 1) abmessen: gimessota [si ripis reflui Iordanis pellitur et iam deserit adscriptam] dimensa [in iugera sortem? Prud., Ham. 483] Gl 2,544,74. 2) mäßigen, ein Maß setzen: mezon moderor Gl 4,205,39; mit Akk.: vuanda aber du sine uuella stillest. Persecutiones impiorum (ahtunga dero argiston) mezzost du motum autem fluctum eius tu mitigas Np 88,10. ter niet ist tiu hizza . dia gotes scato mezot . nie si unsih uberuuundene peccatori negeantuuurte [vgl. umbraculum autem domini temperat desiderium, Aug., En.] 139,9 (Npw mezhaftigot); erw. mit Dat. d. Pers.: taz in doh mezot tia uuenegheit quod quidem illis miseriae modum statuit Nb 256,5 [201,21].
Komp. eban-, nôtmezzôn; Abl. mezzunga; vgl. ungimezzôt.