Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mennisc adj.
adj., mhd. mennisch; as. mennisk; ae. mennisc; an. mennskr; got. mannisks. — Graff II,753.
mann-iscer: nom. sg. m. Gl 2,752,15; -askiu: nom. sg. f. S 243,3/4 (B; zum zweiten -a- vgl. Seiler, Beitr. 1,429).
menn-isc-: nom. sg. f. -iu Gl 1,467,47 (M, 5 Hss., 1 Hs. -iv); acc. sg. m. -en S 148,5 (-s- aus Korr.); -isch: Grdf. Gl 1,467,51 (M); -isga: acc. pl. m. 2,694,37; -esgen: acc. sg. m. S 126,46 (-nesgen auf Rasur, Steinm.); — men-isch-: gen. sg. f. -un S 126,42; acc. sg. m. -en 127,53; -isgemo: dat. sg. m. 124,13. Verstümmelt: mannisc.(.): nom. sg. m. Nievergelt, Glossierung S. 358,358 (l. manniscer oder mannisco, vgl. Nievergelt z. St.; zu Gl 2,752,15); [.ennisscemo: dat. sg. n. Wa 8,4 = 14,8 (as. Ps., 10. Jh.; von erstem e nur Rest erhalten, vgl. Wadst.; zu -ssk- vgl. Gallée, As. Gr.3 § 240)].
Hierher wohl auch, verkürzt geschr.: chiu: acc. pl. n. Mayer, Glossen S. 58,6 (clm 4542, 9. Jh.).
menniscin Npgl 62,12. 72,7. 76,3; mennisgen Npw 44,5 s. mennisco.
zum Menschen gehörend, menschlich: mennisciu starhi [cum illo (dem König der Assyrer) ... est] brachium carneum [: nobiscum dominus deus noster ... pugnatque pro nobis, 2. Paral. 32,8] Gl 1,467,47 (2 Hss. mennischlîh). mennisga [quid non] mortalia [pectora cogis, auri sacra fames, Verg., A. III,56] 694,37 (vgl. ad quod flagitium homines non compellis, Serv.; zur Genusinkongruenz vgl. Fasbender S. 134). manniscer [ubi] humana [esset patienda conversatio, Sulp. Sev., Dial. 1,11 p. 163,18/19] 752,15. Nievergelt, Glossierung S. 358,358 (zu Gl 2,752,15). chiu [quidem multa sunt alia praepositorum mala quae] humanos [modo oculos latent, Greg., Hom. I,17, PL 76,1145C] Mayer, Glossen S. 58,6. tu idris bezechenet unsirin trohtin, der an sih nam den menischen lihhamin qui ... assumta mortali natura carne descendit in infernum S 127,53. miner meindatone der ist disiu werlt uol, die sint leidir uber mez, ... uber menniscen gidanc, uber engiliscan sin 148,5. div selba chnuat mannaskiu .. in dem altrum altero licet ipsa natura humana trahatur ad misericordiam in his aetatibus senum 243,3/4. [the is man thero bluodo the thar beuuollan vuirthid mid mennisscemo bluodo vir ... sanguinum est qui humano cruore polluitur Wa 8,4 = 14,8;] ferner: S 124,13. 126,46; — menniskiu giburt Menschwerdung (Christi): daz (einhurno) bezeichenet unserin trotin Christin, der dir lucil uuas durih di deumuti der menischun geburte pusillum est animal propter incarnationis eius humilitatem S 126,42.
Abl. menniskî, mennisco; vgl. menniscnissa.