Hauptquelle · Köbler Mhd. Wörterbuch
mennelīn st. N.
mennelīn , st. N.
- nhd.
- „Männlein“, Männchen, kleiner Mann, Zwerg
- ÜG.:
- lat. (masculus) Gl
- Vw.:
- s. bucken-*, tater-, weide-
- Hw.:
- s. mennel
- Q.:
- EvA (maennlin) (FB mennelīn), BdN, Chr, Eilh (1170-1190), ErnstB, Gl, Narr, NP, Urk
- E.:
- s. ahd. mennilīn, st. N. (a), Menschlein, Männlein, Knabe?; s. mhd. man
- W.:
- vgl. nhd. Männlein, N., Männlein, DW 12, 1595
- L.:
- Lexer 138a (mennelīn), Hennig (mennelīn), WMU (mennelīn 1103 [1289] 3 Bel.), LexerHW 1, 2102 (mennelîn), Glossenwörterbuch 399b (menlīn)