Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
meizil st. m.
st. m., mhd. meiʒel, nhd. meißel; an. meitill. — Graff II,911.
Alle Belege im Nom. Sing.
maiz-el: Gl 3,639,14. 4,181,53. 214,22 (2 Hss.). Mayer, Glossen S. 119,21. 121,13; mayz-: Gl 4,181,52. 185,46; meiz-il: Add. II,35; -el: Gl 3,397,64 (Hildeg., 2 Hss.).
Verschrieben (?): m&iz-il: Gl 3,656,9 (clm 19410, 9. Jh.; i eher über als hinter &, vgl. Tiefenbach, Werkzeuge S. 738 Anm. 15); mazis: 4,185,47.
mit einer Schneide versehenes Werkzeug zum Behauen, (Ab-)Trennen: meizel guzim (1 Hs. girzim) Gl 3,397,64 (Hildeg., lingua ignota). celtis 639,14. 4,214,22. cisura 3,656,9. dechsel ł mayzel ascia 4,181,52. dolatura uł dolabra ascia uł mayzel 185,46. Mayer, Glossen S. 121,13. meizil [ab his ergo velitibus elephanti retroacti cum regi iam a suis non possent, fabrili] scalpro [inter aures adacto necabantur, Oros. 4,18 p. 256] Add. II,35. ascia dechsel uel obliqua, uel maizel Mayer, Glossen S. 119,21.
Vgl. Tiefenbach, Werkzeuge S. 738 f.