Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mazzalt(a)rîn adj.
adj., mhd. maʒalterîn. — Graff II,914.
maz-altrin-: dat. sg. m. n. -emo Gl 2,662,27; acc. sg. f. -e 338,4; dat. pl. -en 664,24; -alterinen: dass. 4,350,71; -zaldrinen: dass. 2,692,33 (Melk n. sign., Gll. 11. Jh.?).
Verschrieben: mazzaldrimo: dat. sg. m. n. Gl 2,712,19 (Melk n. sign., Gll. 11. Jh. (?); l. mazzaldrinemo, Steinm.).
aus Ahornholz: mazaltrine [his ut sublatis puer alte cinctus] acernam (de acerno factam) [grausape purpureo mensam pertersit, Hor., Serm. II,8,10] Gl 2,338,4. mazaltrinemo sezale [praecipuumque toro et villosi pelle leonis accipit Aenean] solio [-que invitat] acerno [Verg., A. VIII,178] 662,27. mazzaldrinemo acerno [ebda.] 712,19. mazaltrinen [lucus in arce fuit summa, quo sacra ferebant, nigranti picea trabibusque obscurus] acernis [ebda. IX,87] 664,24. mazzaldrinen [praecipue cum iam hic trabibus contextus] acernis (vgl. speciem pro genere posuit, i. e. pro quocunque ligno, Serv.) [staret ecus (= equus), toto sonuerunt aethere nimbi, ebda. II,112] 692,33. 4,350,71.
Vgl. mapuldrîn as.
Vgl. Heyne, Hausalt. 2,146 u. Anm. 131.