Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mahalî st. f.
st. f.; vgl. ae. mǽl f., an. máli m.
Nur mit Kontraktion belegt: mali: nom. sg. Gl 2,359,14 (vgl. Ahd. Gl.-Wb. S. 394 s. v. mahali als angefragtes st. n.); dat. sg. Nc 845,22 [168,22] (-â-). 1) Anklage, Beschuldigung, in der Gegenüberstellung mahalî inti uuerî Anklage u. Verteidigung (im Prozeß, vgl. Knape-Sieber S. 29 u. 44): intentio anaspracha, dazu Randgl. intentio et depulsio. uerba rhetorica sunt. id est accusatio et defensio. siue impulsio et depulsio. barbarice mali unde uueri [zu: an ipsi dii nondum erant? ... si nondum erant dii, cessat] intentio [... si autem erant dii, aut potentia eorum, ut ipsi iudicant, aut patientia in culpa est, Oros. 7,1 p. 433] Gl 2,359,14. 2) Hochzeits-, Verlobungsgabe: souuaz iro (Philologia) Maiugena (sc. Merkur) ze mali geben uuolti . unde si iro uuidemen so bechame uti ... quicquid sponsalium nomine praeparaverat Maiugena traderetur . ac demum dos a virgine non deesset Nc 845,22 [168,22].
Vgl. mahalizzi.
Vgl. DRWb. 8,1585 f.