Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mâgin st. f.
st. f., mhd. mæginne, nhd. dial. schwäb. (älter) mägin Fischer 4,1392; mnd. mêginne. — Graff II,630.
mag-in: nom. sg. Gl 3,6,30 (Voc.). 4,180,57. T 3,8; -innu: dat. sg. O 1,6,2; -na: nom. sg. Gl 4,180,57 (Melk K 51, 14. Jh.).
weibliche Verwandte: magin cosina Gl 3,6,30. amita (1 Hs. amica, wohl verschr.) 4,180,57. Elisabeth thin magin, siu inphieng sun in ira alttuome Elisabeth cognata tua et ipsa concepit filium in senectute sua T 3,8. fuar tho sancta Maria ... zi ther iru maginnu O 1,6,2.