Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
mâgin st. f.
mâgin st. f. , mhd. mæginne, nhd. dial. schwäb. ( älter ) mägin Fischer 4,1392 ; mnd. mêginne. — Graff II,630. mag-in: nom. sg. Gl 3,6,30 ( Voc. ). 4,180,57. T 3,8; -innu: dat. sg. O 1,6,2; -na: nom. sg. Gl 4,180,57 ( Melk K 51, 14. Jh. ). weibliche Verwandte: magin cosina Gl 3,6,30. amita ( 1 Hs. amica, wohl verschr. ) 4,180,57. Elisabeth thin magin, siu inphieng sun in ira alttuome Elisabeth cognata tua et ipsa concepit filium in senectute sua T 3,8. fuar tho sancta Maria ... zi ther iru maginnu O 1,6,2.