Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lulli st. n.
st. n., mhd. lulch(e) m., nhd. lolch m.; mnl. lolic m.; aus lat. lolium. — Graff II,209.
lulli (zu -u- für o vor i in frühen Lehnwörtern vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 32 Anm. 4): acc. sg. Gl 4,294,7 (M, clm 14745, 14. Jh.; -v-, vielleicht auch -o- oder -u-). F 10,2. — llch: acc. sg. Gl 3,50,34 (14. Jh.; zu mhd. -ch aus j vgl. Kluge, Et. Wb.24 S. 581).
lolli: acc. sg. Gl 1,720,25 (M, 13./14. Jh.). 27 (M, 12. Jh.).
(Taumel-)Lolch, Lolium temulentum L. (vgl. Marzell, Wb. 2,1361 f.), ein giftiges Unkraut: lolli [cum autem dormirent homines, venit inimicus eius, et superseminavit] zizania [in medio tritici, Matth. 13,25] Gl 1,720,25 (1 Hs. ratan). 4,294,7 (Hs. noch ratim lolium). lolli lolium [zu: ebda.] 1,720,27 (1 Hs. ratan). llch lolium 3,50,34 (1 Hs. ratino). so sama auh so daz lulli gasamnotun enti fyur forbrennitun so selp uuirdit in ente uueralti sicut ergo colliguntur zizania et igni comburuntur, sic erit in consummatione saeculi F 10,2.