Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lîhten sw. v.
sw. v., mhd. lîhten, nhd. (älter) leichten; mnd. lihten, mnl. lichten; afries. lichta, ligta; ae. líhtan; an. létta. — Graff II,161 f.
liht-: 1. sg. -e Gl 3,245,5 (SH a 2); inf. dat. sg. -ennę 4,91,52 (Sal. a 1); part. prs. -enti Beitr. 52,161,7 (clm 14379, 9. Jh.); gi-: part. prt. -it Gl 1,371,3 (M, 2 Hss.). 2,267,54 (M, 3 Hss., 1 Hs. -tit). 648,57; nom. pl. n. -iu 416,7.
Verschrieben: lihrana: inf. dat. sg. Gl 4,91,52 (Sal. a 1, Ink., 15. Jh.). 1) leichter machen, übertr.: gilihtit vuerde (1 Hs. noch ist karingit) [illum ergo diem, fratres carissimi, ante oculos ponite, et quidquid modo grave creditur, in eius comparatione] levigatur [Greg., Hom. I,1 p. 1439] Gl 2,267,54. ist lihtenti [ebda., PL 76,1081 B] Beitr. 52,161,7. gilihtiu [parcis victibus] expedita (Glossen: libera vel parata, vgl. PL 59) [corda infusum melius deum receptant, Prud., H. p. cib. (IV) 31] Gl 2,416,7; hierher wohl auch: ih lihte levigo 3,245,5 (vgl. Hbr. III,109 s. v. lîhten; 2 Hss. irlîhten, 1 Hs. lîhtirôn). 2) etw. entfernen, lösen: a) etw. aus dem Körper ausscheiden: gidovuit vuerdent ł gilihtit vuerdent [percutiat te dominus ulcere Aegypti, et partem corporis, per quam stercora] egeruntur (1 Hs. digeruntur, 1 diriguntur) [, scabie, Deut. 28,27] Gl 1,371,3 (3 Hss. nur githouuuit uuerdan, 1 Hs. girihtit uuerdan); b) Fesseln lösen: gilihtit uuesan [ipse viro primus manicas atque arta] levari [vincla iubet Priamus, Verg., A. II,146] Gl 2,648,57. 3) Glossenwort: ze lihtenne relevandum Gl 4,91,52.