Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lendenier mhd. st. m.
mhd. st. m. (mit entlehntem frz. Suffix), frühnhd. lendner; mnd. lendenêr n., mnl. lendenier; vgl. frühnhd., nhd. dial. schwäb. lender Fischer 4,1173 (in anderer Bed.).
lendenir: nom. sg. (oder acc.? Lat. acc. pl.) MGh Poetae Lat. VI,1, p. 9 (Innsbr. Fragmente, Gll. 12. Jh.).
Lendengürtel: lendenir [aggreditur iuvenis caesos spoliarier armis armorumque habitu, tunicas et cetera linquens: armillas tantum, cum bullis] baltea [et enses, loricas quoque cum galeis detraxerat ollis, Walth. 1193].