Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
lectener mhd. st. m.
mhd. st. m.; aus mlat. lectionarium.
lectener: nom. sg. Hbr. I,262,178 (SH A, Erl. 396, 13. Jh.).
Lese-, Vortragspult: lectener pulpitum quod lector in eo vel cantor in publico positus a populo conspici possit [Hbr. I,262,178] (im Abschn. De sacris aedibus).
Vgl. lector, -ar, -ur, lectri, lecteri.