Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lastarbâri adj.
adj., mhd. lasterbære, frühnhd. lasterbar, lasterbäre. — Graff II,98.
last-ar-parero: dat. sg. f. Gl 2,132,75 (M, 3 Hss.); -er-parr-: nom. sg. m. -er 193,51 (M, 2 Hss., --); dat. sg. m. -emo 132,76 (M; --); -par-: nom. sg. m. -er 193,51/52 (M, 2 Hss., --); comp. acc. pl. m. -i 194,32 (M, 3 Hss., 2 --).
verdammenswert, verurteilungswürdig: lastarparero [siquidem cunctis in vicinia positis episcopis, ne se schismatico adiungerent, frequentissime contradixit, sed obstinatione] damnabili [totum, quod erat inlicitum ... non erubuit solus ille committere, Decr. Hil. Praef. p. 252a] Gl 2,132,75. lasterparrer [quia iam] damnabilis [vita relinquitur, sed adhuc celsitudo coniugalis continentiae subtiliter non tenetur, Greg., Cura 3,27 p. 80] 193,51. lasterparira [saepe enim nonnulli ad dominum post carnis peccata redeuntes, tanto se ardentius in bonis operibus exhibent, quanto] damnabiliores [se de malis vident, ebda. 28 p. 83] 194,32.
Abl. -lastarbârîg; lastarbâro; lastarbârî; vgl. unlastarbâri.