Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
lahha sw. st. f.
sw. st. f., mhd. nhd. lache; mnd. lāke, mnl. lake m. f. n.; ae. lacu; vgl. an. lœkr m.; vgl. lat. lacus, vgl. Frings, Germ. Rom. II,295, vgl. auch Kluge, Et. Wb.24 S. 552 s. v. lache. — Graff II,100 f.
Schwach: lachun: acc. sg. Publ. 62,448,21 (Paris 9532, 9. Jh.); lachchun: dat. sg. Gl 2,43,56.
Stark: lacha: nom. pl. AfdA. 79,106.
Nicht eindeutig: lach-: nom. sg. -a Gl 2,236,66 (Rc; lat. abl.). 640,61; -e 719,24.
Sumpf, Morast, Suhle: lachchun [haerentem luteo sub] gurgite [rusticus axem linquerat, Avian 32,1] Gl 2,43,56. arscaphaniv ardorretiu lacha scrintent [postquam] exusta (Hs. exhausta) palus [, terraeque ardore] dehiscunt [Verg., G. III,432] 640,61. lache [limosoque] palus [obducat pascua iunco, ders., E. I,48] 719,24. lamae uocantur praerupta saxa ł fracturę uiarum factę tempestate ł lacha [zu: viribus uteris per clivos, flumina,] lamas [Hor., Ep. I,13,10] AfdA. 79,106 (vgl. Siewert, Horazgl. S. 178; zur Alternativglossierung vgl. ebda.). lachun [quod venerint ad] paludem [quamdam et lacum, qui et carecto et iuncis plenus fuerit, Hier., Ep. LXXVIII,7, PL 22,704] Publ. 62,448,21; bildl.: lacha uillit [quia et ipsam quam flendo potuit impetrare veniam contemnit, et quasi in] lutosa [aqua semetipsum] volvit [Greg., Cura 3,30 p. 86] Gl 2,236,66.
Komp. grunt-, hor(o)-, sûlahha.