Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kumil st. m.
st. m., mhd. kümel, nhd. kümmel; mnd. komel; aus lat. cuminum; zu -l für -n vgl. Kluge, Et. Wb.24 S. 546. — Graff IV,399.
Erst seit dem 11. Jh. belegt.
chumil: nom. sg. Gl 3,110,14 (SH A). — kum-: nom. sg. -il Gl 3,110,14 (SH A). 228,3 (SH a 2; c-). 539,15. 5,36,75 (SH A); -el 3,110,15 (SH A, 2 Hss., 1 Hs. c-). 387,43 (Jd; c-). 542,36. 552,5 (2 Hss., 1 Hs. cv-); acc. sg. -el 4,279,32 [](M; c-). 294,29 (M; c-); kuomel: nom. sg. 46,49 (Sal. a 1); km-il: dass. Hbr. I,205,439 (SH A, 13. Jh.); -el: dass. Gl 3,519,3 (14./15. Jh.); kom-el: acc. sg. Beitr. 73,257,27; kōm-: dass. Gl 4,294,15. — quumil: nom. sg. Gl 3,578,33 (zu qu- für k vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 286).
Wiesen-Kümmel, Carum carvi L. (vgl. Marzell, Wb. 1,856 ff.): chumil ciminum Gl 3,110,14 (im Abschn. De odoratis oleribus; 3 Hss. kumîn, 1 Hs. kumih). 228,3 (4 Hss. kumîn). 387,43. 519,3. 539,15. 542,36. 552,5 (1 Hs. noch ł carium). 4,46,49 (5 Hss. kumîn, 3 kumih). 5,36,75. Hbr. I,205,439. careum Gl 3,578,33. cumel [(der Landmann) seret] gith, et cyminum [sparget, Is. 28,25] 4,279,32. kōmel [decimatis mentham, et anethum, et] cyminum [Matth. 23,23] 294,15 (1 Hs. kumîn). 29. komel [pondere iunge pari nitrum, piper atque] cyminum [Macer Flor. 323] Beitr. 73,257,27.
Komp. feld-, gartkumil, swarz-, wiltkumel mhd.