Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kûmida st. f.
st. f. — Graff IV,397.
cumida: nom. sg. T 135,2; acc. sg. 50,2.
Krankheit, Leiden: her (Christus) unsara ummaht inphieng inti unsa cumida truog ipse infirmitates nostras accepit et aegrotationes portavit T 50,2. thisiu cumida nist ci tode, oh bi gotes diuridu, thaz gidiurisot si ther gotes sun thurah sia infirmitas haec non est ad mortem, sed pro gloria dei, ut glorificetur filius dei per eam 135,2.