Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
krônalîn adj.
adj. (zur Bildung vgl. Wilm., Gr. 22 § 328,3, Kluge, Stammb. § 201).
chronelinero: gen. pl. Gl 2,563,58 (Brüssel 9968—72, 11. Jh., Köln LXXXI, Gll. 10. oder 11. Jh.).
redselig, geschwätzig: chronelinero uuorto [(die Mutter zum Knaben:) scis, saepe dixi, cum docenti adluderes et] garrulorum [signa] verborum [dares, Prud., P. Rom. (X) 747].
Vgl. krôn, krônlîh.