Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
knodo sw. m.
sw. m., mhd. knode, knote, nhd. knoten, knote; mnd. knōde; an. knútr. — Graff IV,581 f.
chnod-: dat. sg. -in Gl 2,631,49; nom. pl. -un 1,166,30 (Pa; -dun hoch über Rasur, vgl. Gl 5,88,14); -en Nc 762,12 [78,8]. — cnoden: dat. sg. Gl 2,616,14; kinothon: nom. pl. 1,166,31 (K).
kinoton: nom. pl. Gl 1,166,31 (Ra).
Verschrieben: chodo: nom. sg. Gl 3,505,15 (l. chnodo, Steinm.). 1) (geknoteter) Riemen: zaum prittil dero chnodun pihaftida (letzteres fehlt Ra) habenae frena quorum lora retinacula Gl 1,166,30. 31 (zur Glossierung vgl. Splett, Stud. S. 242). cnoden nexu [... cruento saeva catenatis (viri) gestantes vincla lacertis, Sed., Carm. pasch. III,74] 2,616,14. 2) natürlicher Knoten, Verdickung: a) an Pflanzen: chnodin [gemmae ... tenuis rumpunt tunicas, angustus in ipso fit] nodo [sinus, Verg., G. II,76] Gl 2,631,49; b) beim Menschen: (Finger-)Knöchel: uuaz ist tiu fust . âne so diu hant sih petuot. Tanne bergent sih tie fingera . unde ougent sih tie chnoden complicatisque in condilos . i. in nodos digitis Nc 762,12 [78,8]; c) Glossenwort: chnodo nodus Gl 3,505,15.
Komp. holunder-, lînknode mhd.
Vgl. knuttil, knotto as.