Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
knausen
Wossidia knausen 1. drücken, auch mit den Füßen, zertreten: knaus' mi man nich de Been breet Wi. 2. mit vollgestopftem Mund hörbar essen wie gnausen: 'de stiefe Grütt un schwarte Grapen-Brad, Darin de Burenschop so gifftig plegt to knausen' (1711) Kohf. Hg. 9, 3. — Me. 3, 204.